RÜYAYA BENZER

Ankara’dan İstanbul’a okumaya gelen Azra’nın hikâyesi şubat ayında okuduğum romanlardan biri oldu.

📚

Defne Suman 'ın kitaplarını çok beğenerek okurum. 

Özellikle Kahvaltı Sofrası ve Çember Apartmanı'nın yeri kalbimde ve kitaplığımda ayrıdır. Rüyaya Benzer de onların yanında yerini aldı. 

📚

Romanda  asıl çarpıcı olan; 

Azra'nın  hayattayken değil, öldükten sonra konuşması 

yani romanı roman boyunca ölü bir anlatıcının ağzından okuyoruz.

📚

 Azra, ölümünden sonra:

hayatına,

gençliğine,

ilişkilerine,

yalnızlığına

ve İstanbul’daki varoluşuna

dışarıdan, ama hâlâ duygunun içinden bakıyor.

📚

Romanda ölüm bir son değil, bakış açısı olarak anlatılmış. 

📚

Yaşam, geç kalınmış fark edişler üzerinden anlatılıyor. 

📚

Azra’nın sesi sakin ama sarsıcı, dramatik değil ama derinden hüzünlü.

📚

İstanbul, bir şehirden çok bir bilinç hâli gibi. 

📚

  Roman okurken okura şunu soruyor:

“İnsan yaşarken mi kördür, yoksa ölünce mi görür?”

Zira 

Azra’nın ölümü, hayattayken fark edemediklerini nihayet görmesini sağlıyor.

📚

Ve bu yüzden roman;

gürültülü değil,

iddialı değil,

ama içten içe  yaralayıcı geldi bana. 

📚

Öte yandan 90'lı yılların İstanbul sokaklarında dolaşmak da hoşuma gitti.

 📚

Gönülden tavsiyemdir. 

Defne Suman 'ın @defnesuman emeğine sağlık. 

#reklamdeğildir 

#reklamdeğilöneri