hem o dönem hakkında bilgi ediniyor, hem de kurgunun akışına kendimi kaptırıyorum.
Zuhal İzmirli adını duyduğum, kitaplarını okuma fırsatı bulmadığım bir yazardı.
İstanbul'a gittiğimde, sevgili arkadaşım Nur, yazarın "Beylerbeyi'nden Yükselirken Hüzün" adlı kitabını hediye etti.
Roman Müzeyyen Hanım'ın inişli çıkışlı hikayesini anlatıyor.
Müzeyyen Hanım beş çocukla, çok sevdiği eşinin zamansız vefatının ardından hayata tutunmaya çalışıyor, üstelik savaş yıllarında, ekmek karneyle dağıtılırken.
Hem de öyle bir tutunmak ki bu misal; bayramda parasızlıktan çocuklarına elbise dikemeyeceği için üzülüyor. Evdeki perdelerden birini söküp iki kızına elbise dikiyor.
Yine çok fazla anlatmayacağım kitabın keyfi kaçmasın diye, henüz bitirmedim zaten.
Romanla ilgili söyleyebileceğim en önemli konu; kadın her dönemde kadındır. Ezilir, zor durumda bırakılır. Belki de ataerkil toplumun kuralı budur.
Önemli olan kadının içindeki güçtür, ayrıntı kadının gücünün
farkına vardığı yerde başlar.
